|
اشعار زیبا اشعاری که اِک رو بفهمی میدونی معنیش رو
| ||
|
در جهان هرگز مشو مدیون احساس کسی تا نباشد رایگان مهرت گروگان کسی گوهر دل را مزن بر سنگ هر ناقابلی صبر کن پیدا شود گوهر شناس قابلی
شاعر : خودش ؟ [ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ 16:21 ] [ sadeqemsh ]
دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت با من راه نشین باده مستانه زدند آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه کار به نام من دیوانه زدند جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع آتش آن است که در خرمن پروانه زدند کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند
[ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ 09:55 ] [ sadeqemsh ]
وای چه خسته می کند تنگی این قفس مرا پیر شدم نکرد از این رنج و شکنجه بس مرا [ پنجشنبه 20 بهمن 1390 ] [ 09:47 ] [ sadeqemsh ]
تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
شهریار ( حافظ خودم) [ چهارشنبه 19 بهمن 1390 ] [ 19:13 ] [ sadeqemsh ]
در وصل هم ز عشق تو ای گل ، در آتشم عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی رود بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
دیشب سرم به بالش ناز وصال و ، باز صبحست و سیل اشک ، به خون شسته بالشم
پروانه را شکایتی از جور شمع نیست عمریست در هوای تو می سوزم و خوشم
خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم
باور مکن که طعنه ی طوفان روزگار جز در هوای زلف تو دارد مشوشم
سروی شدم به دولت آزادگی که سر با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم
دارم چو شمع سرّ غمش بر سر زبان لب می گزد چو غنچه ی خندان که خامشم
هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب ای آفتاب دلکش و ماه پری وشم
لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم
ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار این کار تست من همه جور تو می کشم [ چهارشنبه 19 بهمن 1390 ] [ 18:51 ] [ sadeqemsh ]
من پذیرفتم شکست خویش را پند های عقل دوراندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل پر درد من دیوانه است می روم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتنم تو شاد باش از عذاب دید نم آزاد باش گرچه تو تنها ترازمن می روی آرزو دارم ولی عاشق شوی آرزو دارم بفهمی درد را تندی برخوردهای سرد را مرده ام در کوچه های بی کسی حرف قلبم را نمی فهمد کسی عاقبت خاکسترم را باد برد بهترین یارم مرا از یاد برد
شاعر : خودش ؟ [ چهارشنبه 19 بهمن 1390 ] [ 17:02 ] [ sadeqemsh ]
یک هزلیات میزان برای کل مردم: خسته نباشند همه شاعران بس زدند حرف بر این ......ان حرف دلت دلت را به که گویی عزیز ........
[ چهارشنبه 19 بهمن 1390 ] [ 16:59 ] [ sadeqemsh ]
تا کجا تیر غمت این دل زارم بدَرَد روی بنما که رخت هوش ز عقلم ببرد روز و شب این دل من سخت پریشان تو است هست گریان وین دو چشمم دگر آن سویم رفت
. . . ادامه وابسته به نظرات
[ چهارشنبه 19 بهمن 1390 ] [ 12:00 ] [ sadeqemsh ]
خسته شد بس که دلم پستی این دهر بدید در پی بی خردی ها قلب را قهر درید مونسی نیست بر این بی کسی و تنهایی دشمنان است فراوان پی همدم داری هیچ کس همره و همیار کس دیگر نیست ما چه کردیم زخود اسم شرف بر ما نیست . . . ادامه وابسته به نظرات [ سهشنبه 18 بهمن 1390 ] [ 22:38 ] [ sadeqemsh ]
بپوس ای دل تو تنهایی کزین عالم چه می خواهی زهرکس طالب عشقی دگر بس کن تو بیماری از اول هم ز این دنیا تو تنها آمدی ای جان چه می پنداری ای مجنون تو تنهایی در این زندان جفای یار و یاران را به دل گفتم کز عادت کن شکست دل از عشقم را به خود گفتم که عادت ده به جز صبر و شکیبایی نفهمیدم ز تو چرخک
. . . . ادامه وابسته به نظرات [ سهشنبه 18 بهمن 1390 ] [ 10:11 ] [ sadeqemsh ]
|
||
| [ طراحی : sadeqem ] [ Weblog Themes By : sadeq em ] Top of page | ||
